روزگارم زمانی که برای بار اول دیدمت آبی بود و بهاری، شادابیم، خنده هایم، همه در صورتم هویدا بود،

همه را در رسیدن ِ به اهداف ِ تو خرج کردم! بخاطر ِ تو ، بخاطر ِ احساس ِ خودم!

مگر من بهترین نبودم؟! چرا بدترین شدم؟! اگر اشتباه می کردم مگر تو راهنمایم نبودی؟ چه تفاوتی بین

من با دیگران بود که مرا به قعر فرستادی دیگران را به اوج؟

رسم ِ روزگار ِ تو هم این بود باوفایان فدای بی وفایان بشوند؟!!! حتی برای راندنم از خود، آنقدر بزرگ

نبودم که از خودت بشنوم...

از شادابیم استفاده ها کردی و مرا در بیماری و سختی تهمتها زدی، بعد هم از خود راندی!!!

روزی که دروغگویم خواندی یادت هست؟ چرا تو که برایم بزرگ بودی، بزرگوار بودی ، اینهمه شکسته

شدی؟ کمی فکر کن! به خودت بازگرد به اعمالت، به سخنانت و به رفتارت با من! در تنهاییت بیاندیش،

به احساس ِ پاکم که مورد ِ سوء برداشت شد! تو با من بد کردی

روزگارم سیاه بود! تنهای تنها، نه دوستی که که پای درد ِ دلم بنشیند و نه راهنمایی که به من بگوید

چگونه بلند بشوم؟ خرداد ِ سال قبل بود که زمین خوردنم را همگان دیدند! به زانو درآمدنم را همه شاهد

بودند! کاش حداقل از دور به تماشا مینشستی سوختنم را، آن روزها حتی آه هم نکشیدم که مبادا

مظلومی بسوزد، همه ی فریادهایم را حبس در سینه کردم! به کسی نگفتم جز با خدایم

تو چه می دانی؟ چی می دانی که بر من چه گذشت؟ چیزی شنیدی و گذشتی و فراموش کردی! دریغ

 از سلامی!

در تنهاییم سوختم و سوختم و دم برنیاوردم، روزگار ِ سیاهم را به کسی نشان ندادم.

و تو گذراندی و من گذراندم و خدا دید