بس ِ دنيا ديگه بس ِ تو ديگه کار نده دستم

من به ساز ِ تو مي رقصم،تو بزن تا من برقصم!

طاقتو صبر و قرارم،دلمو يارو ديارم

همه چيم رفته زدستم،تو بزن تا من برقصم

اگه من همش ميرقصم،اگه من هميشه مستم

از کار ِ دنيا ميترسم

توي اين شهر ِغريبا،چه توو شادي چه توو غمها

هر جا هستي با تو هستم!

 خداي من! تو را قسم به حررررمت شکوه و غم

مگيرش از من!

نياور آن زمان که او به عشق ِ تازه روو کند.

نياور اي خدا که او به خون ِ من وضو کند.

مگيرش از من!

دريا! دريا منو صدا کن

خاکو با آب دوباره آشنا کن

دريا دلم گرفته منو از اين گرفتگي رها کن

دريا با من حرف بزن

نذار منو موجا به ساحل بدن

دريا جوابم بده !دريا جوابم بده!

من چه کنم تو خودت ميل جدايي داشتي

من چه کنم تو خودت قصد رهايي داشتي

ديوونه ي من آسوده برگرد

اين آشيونه نگذار بشه سرد.

لب تو میوه ی ممنوع، ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ ِ تو دل کند نشد!

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل ِ من جای ِ خودش را دارد.

جانشین ِ تو در این سینه، خداوند نشد