به كجاي شب نويسم، غزل شبانه ي خود

غزل شبانه ي خود، سخن زمانه ي خود

به كدام گوشه بايد تن خسته را كشيدن

به كرانه اي كدامين، غم بي كرانه ي خود

سخني به سينه دارم، نتوانمش سرودن

غم خود به سايه گويم، به صدف ترانه ي خود

چه حديث تلخ باشد، چه غم بزرگ غربت

چه كنم كه ره ندارم به درون خانه ي خود

دل من بهانه جويد كه بسان ابر گريد

لب من، دروغ خنده، بكند بهانه ي خود

چه شكنجه اي است غربت، چه بلاي سخت هجرت

كه صليب مرگ خود را، بكشم به شانه ي خود

چه شگفت روزگاري كه پرنده كوچ كرده

به هوا، بباد داده خس و خار لانه ي خود

دل من به باغ سوزد، به جوانه هاي سبزش

كه به گوش باد گويد همه شب فسانه ي خود

چه سزاي آن پرنده كه پي شكوه پرواز

بگذاشت آب خودرا، بگذاشت دانه ي خود