کاش بودی و دل تنهایم را از این تنهایی به در می کردی! کاش بودی تا به همراهیت این مسیر را

می پیمودم، شاید محبتم تو را افسون می کرد!!!

کاش می توانستم برایت عشق را معنا کنم و کاش تو می گذاشتی که من بگویمت:دوستت دارم عزیزم!

آن روز که داشتم دوست داشتنت را حک می کردم بر روی قلبم، نمی دانستم بری از احساسی!

با تمام احساس و علاقه حک شدی بر قلبم، ولی افسوس تو نبودی و نیستی!

دلم را سنگ بستم لال کردم.
سجلش را خودم ابطال کردم.
بهاراني خوش و با بونه اي داشت،
به گل بوييدنش اهمال کردم.
به عود آه ،سوزاندن بهارش
لبانش را پر از تبخال کردم.
دلم سرمست بود،آتش به جان بود،
و من او را چه بد اقبال کردم.
به تمهيد غلط با اسم احساس،
خود احساس را پامال کردم.
چه دريايي،چه دريايي دلم بود،
و من با او چه ها اعمال کردم.
براي بردنش تا مرز پاييز،
دلم را مثل گل اغفال کردم.
به پشت قلعه هاي سرد و متروک،
کشاندم پيکرش را چال کردم.
خدايا!دست من بشکسته بادا،
که دل را سنگ بستم،لال کردم