از تو مهربان تر کیست که دردهایم را با او در میان یگذارم و زخمهای دلم را پیش رویش بشمارم؟

از تو آیینه تر کیست که هزار توی روحم را به من نشان دهد، بی آنکه سرزنشم کند؟

در روزهایی که ابرها بی وقفه بالای سرم راه می روند، جز تو چه کسی زیر درخت بید می ایستد و برایم ترانه می خواند؟

در شبهایی که ماه و ستارگان و آتشکده ها و فانوسها هر یک به سویی می گریزند، جز تو چه کسی شمعی در دلم روشن میکند؟

خوبا!

مرا به خاطر همه نامه هایی که برای تو ننوشته ام، ببخش!

مرا به خاطر همه آوازهایی که برای تو نخوانده ام ،ببخش!

مرا به خاطر همه لبخندهایی که زندانی کرده ام و از تو دریغ داشته ام، ببخش!

من می توانستم در یک بعد از ظهر زیبا شاخه ای گل به تو بدهم، اما پاییز اجازه نداد.

من می توانستم کوزه هایت را پر از موج کنم، اما طوفان از راه رسید و موجها را با خود برد.

من می توانستم در یک صبح تازه و معطر سرم را روی شانه هایت بگذارم و گریه کنم، اما غرورم نگذاشت!

بهترینا!

صدایم را ببخش! لبهایم را ببخش! اشکهایم را ببخش!

از تو مهربان تر کیست که سرگذشت دستهایم را برایش بنویسم و از فاصله ها گله کنم؟

از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم و احوال دلم را بپرسم؟

درآنجا برفراز قله‏ي كوه

دوپايم خسته از رنج دويدن

به خود گفتم كه در اين اوج ديگر

صدايم را خدا خواهد شنيدن

به سوي ابرهاي تيره پر زد

نگاه روشن اميدوارم

زدل فرياد كردم كاي خداوند

من اورا دوست دارم دوست دارم

صدايم رفت تا اعماق ظلمت

به هم زد خواب شوم اختران را

غبارآلوده و بي‏تاب كوبيد

در زرين قصر آسمان را

ملائك با هزاران دست كوچك

كلون سخت سنگين را كشيدند

زطوفان صداي بي‏شكيبم

به خود لرزيده بر ابري خزيدند

خدادر خواب رويابار خودبود

به زير پلك‏ها پنهان نگاهش

صدايم رفت و با اندوه ناليد

ميان پرده‏هاي خوابگاهش

صدا صدبار نوميدانه برخاست

كه عاصي گردد و بر وي بتازد

صدا مي‏خواست تا با پنجه‏ي خشم

حريم خواب اورا پاره سازد

صدا فرياد مي‏زد از سر درد

به هم كي ريزد اين خواب طلايي

من اينجا تشنه‏ي يك جرعه‏ي مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدايي

ولي اينجا به سوي آسمانهاست

هنوز اين ديده‏ي اميدوارم

خدايا اين صدا را مي‏شناسي

من اورا دوست دارم دوست دارم