پرستوی بهار من!   به لانه بازگشته ای  ترانه ساز گشته ای

خوش آمدی به خانه ات   خوش آمدی به لانه ات

تو بازگشتی  ای ز پای تا به سر صفا    تو بازگشتی  ای نمونه وفا

تو بازگشتی عاقبت

تو شعر آسمانیم   تو معنی جوانیم    خوش آمدی

به ارمغان چه ریزمت به پای دل؟؟

چه گوهری نثار مقدمت کنم به جای دل؟؟

مرا ز باده نگه دوباره مست میکنی؟

دوباره غافلم از آنچه بود و هست میکنی؟

در آسمان آرزو      تو تک ستاره منی

زپای تا به سر غمم   تویی که چاره منی

مرا ببخش اگر شبی گشودم عقده های دل

اگر به غیر گفته ام حکایت از گذشته ها

اگر که جسته ام ترا          به هر کجا، به هر سرا

چگونه باورم شود گذشته روزهای غم؟

شکسته بالهای غم؟

چه ها کشیدم ای دریغ بعد تو؟     چه شامها که تا سحر گریستم

ببین که عشق با دلم چه میکند؟

بگیر دستهای سرد من           به دستهای گرم خود

نگاه کن به چشم من            نگاه کن

که سر کشد به جان و دل       حرارت وجود تو

دگر ز پیش من مرو             دگر کنار من بمان

مباد چون بجوییم                  نبینی از منی نشان

با دلم گفتم ای ساده!فراموشش کن

تا کجا چشم بر اين جاده؟!فراموشش کن

دست بردار از او٬خاطره بازی کافی است 

فرض کن گل نفرستاده٬فراموشش کن

ان نگاهی که دم اخر از او جا مانده

پيش او برده و پس داده فراموشش کن

مردمان نگهش قله نشينند....هنوز

دل که در دره نيفتاده فراموشش کن

گفتم اين تکه غزل را بفرستم نزدت

دل ولی گفت:"نشو ساده!فراموشش کن"

به شما بر نخورد حال غزل بود و گذشت

اتفاقی است که افتاده فراموشش کن.............