توى يک جنگل تن خيس کبود

 
يه پرنده، آشيونه ساخته بود.

 
خون داغ عشق خورشيد تو پرش

 
جنگل بزرگ خورشيد، رو سرش؛

 
تو هواى آفتابى، رو درختا مى‌پريد

 
تنشو به جنگل روشن خورشيد، مى‌کشيد؛

 
تا يه روز ابراى سنگين اومدند،

 
دنياى قشنگشو، به هم زدند،

 
هر چى صبر کرد آسمون آبى نشد

 
ابرا موندند، هوا آفتابى نشد؛

 
بس که خورشيدشو توى زندون سرد ابرا ديد

 
يه دفعه ديوونه شد، از توى جنگل، پرکشيد

 
زندگى‌شو توى جنگل جا گذاشت،

 
رفت و رفت ابرا را زير پا گذاشت

 
رفت و عاقبت به خورشيدش رسيد

 
اما خورشيد به تنش آتيش کشيد

 
اگه خورشيد يکى تو آسمونه

 
مرغ عاشق، رو زمين فراوونه

 
روزى يکى به بالا چشم مى‌دوزه

 
ميره با اين که مى‌دونه مى‌سوزه

 
من همون پرنده هستم

 
که يه روز خورشيدو ديد

 
اسم من يه قصه شد،

 
اين قصه رو دنيا شنيد

منتظر نباش كه شبي بشنوي

 
از اين دلبستگي هاي ساده ، دل بريده ام !

 
كه عزيز باراني ام را ،

 
در جاده اي جا گذاشتم !

 
يا در آسمان ، به ستاره ي ديگري سلام كردم !

 
توقعي از تو ندارم !

 
اگر دوست نداري ،

 
در همان دامنه ي دور دريا بمان !

 
هر جور تو راحتي ! باران زده ي من !

 
همين سوسوي تو

 
از آن سوي پرده ي دوري

 
براي روشن كردن اتاق تنهاييم كافيست !

 
من كه اين جا كاري نمي كنم !

 
فقط گهگاه

 
گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم !

 
همين !

 
اين كار هم كه نور نمي خواهد !

 
مي دانم كه به حرفهايم مي خندي !

 
حالا هنوز هم وقتي به تو فكر مي كنم

 
باران مي آيد !

 
صداي باران را مي شنوي ؟!