همه  میگن تو منو دوست نداری

همشون پشت سر تو بد میگن

نمیدونن تو از آسمون میای

خودشون اهل یه دنیای دیگن

همه میگن اسمشه تو با منی

توی قلب تو یه شب جا ندارم

روی اسم تو باید خط بکشم

برم و چشماتو تنها بزارم

نمیدونن تو بهونه منی

نمیدونن تو از آسمون میای

نمیدونن که تو دل نمیشکنی 

تو رو با خیلیا دیدن همشون

همه میگن بی وفایی میکنی

به منم میگن داری محبتو

از چشای اون گدایی میکنی!

اونا از چشای تو بیخبرن

نمیدونن که نگات نفس داره

اونا غافلن که چشم روشنت

توی نور ماه نقره دست داره 

همه میخوان که از دست بکشم

همشون بهم میگن دیوونه ای

نمیدونن تو بهونه منی

معنی شعرای عاشقونه ای

نمیدونن تو بهونه منی

نمیدونن تو از آسمون میای 

نمیدونن که تو دل نمیشکنی

نمیدونن

نمیدونن

که تو بهونه منی....

راه من راه خطر بود نمی دانستم

 
آن طرف تر چه خبر بود نمی دانستم

 
طمع طعمه نمودم که بدام افتادم

 
لانه در جای دگر بود نمی دانستم

 
در عبوری که مرا موج به هم می لرزاند

 
دامن حادثه تر بود نمی دانستم

 
شور عشقی که به اشعارترم جان می داد

 
همه ازسوزجگربود نمی دانستم

 
ضربه ای که يک شب خواب مرا ريخت به هم

 
خود زقانون تبر بود نمی دانستم

 
جامه دان بستم و دراول ره افتادم

 
سفرم تا دم دربود نمی دانستم

 
گذرازخط کشی ممتد پيچی که گذشت

 
کارمردان سفربود نمی دانستم

 
در دلم عقده عاشق شدنم می جوشيد

 
اين همان زنگ خطربود نمی دانستم

چرا بايد عادت با تو بودن را كنار بگذارم

تو كه براي گفتنم شور و براي نوشتنم شعری

براي ماندنم جا

و براي رفتنم دعاي خيري

براي شنيدنم يك دنيا ناشنيده
و براي آرامشم يك دنيا لذتي
براي آسمان نگاهم طلوع خورشيدي
و بر تمام تاريكيهايم مهتاب شبي


بر سبزينه ي دلم باران رحمتي
و بر تمام غمهايم باران مهرباني
براي هر چه بگويم هستي انچه كه بايد باشي
اما براي من و در خيالم... كاش ميتوانستي بودنت را هديه كني
به غربت و تنهائيم

و كاش مي توانستم جبران كنم
تمام هستي ات را با هستي ام

دلم مقهور چشم توست می دانی

تو دستم را نمی گیری

        جهانم را با تمام عاشقی هایش نمی بینی

 من از دستت نمی رنجم،

                             نمی پوسم،

                                    نمی میرم

            نمی دانم سكوتت چیست بی فرجام و بی مقدار

  من و این بُهت دیوانه...

                               سرانجامی بدون بودنت هم نیست می دانم

 تو از وقتی كه برگشتی،

                     تمام آسمان گم شد

            افق را سردی دستان تو دزدید و آتش زد

 سلامم را تو پا سخ هم نمیگویی

             سلامم را اگر پا سخ نگویی تا ابد می مانم و در آرزوی لحظۀ پا سخ،

                       چنان خشكیده خواهم شد...

                 ...كه صد بار از خودت پرسی:

                    "چه كردم با دل ویران یك عاشق"

تو دستم را نمی گیری،

           و من آرام می مانم در این آتش

بدون هیچ شكی یا گمانی، شبهه ای، ظنّی،

                                                    دلم مقهور چشم توست می دانی

تمام ذهن من دنبال آن نور است می بینی؟

                   همان نوری كه دستت از دلم دزدید ...

                                                             ... با خود برد

دلم آشفت در سرما

               تنم ویران شد و پاشید در توفان...

                        ولی یك لحظه از یاد تو من خالی نخواهم شد

 
در آن آتش سراندرپای خود را سوختم بی تو؟