تو ماه آسمانم باش هرشب

سرشک ثابت و سیار با من

تو مهر خویش را هر ذره کم کن

همه شب گریه بسیار با من

از تو مهربون تر کجا میتونم پیدا کنم تا دردهام رو باهاش در میون

بزارم و زخمهای دلم رو پیشش بشمارم؟از تو آیینه تر کیه تا بتونه

هزار توی روحم رو به من نشون بده بدون اونکه سرزنشم بکنه؟

 نازنینم!دوستت دارم اما نمیدونم چرا هیچ کلمه ای به دادم نمیرسه

تاهمه احساسمو بیان کنم برات. منو ببخش بخاطر تمام نامه هایی که

برات ننوشتم! منو ببخش بخاطر تمام حرفهایی که بهت نزدم ببخش

بخاطر تمام لحظه هایی که به یادت نبودم ببخش به خاطر تمام

نامهربونیهایی که کردم...بخاطر تمام دلهایی که شکستم. ...بخاطر تمام

کوتاهی هایی که کردم...بخاطر اشکهایی که نریختم.منو ببخش!

 بهترینم!صدامو ببخش!لبهامو ببخش!اشکهامو ببخش!

 نازنینم!ازت ممنونم که گلها رو همسایه دائمی من قرار دادی تاروزای

خوشبوی ازل رو فراموش نکنم.ازت ممنونم که هر روز و هر شب

پشت پنجره اتاقم می آیی و منو با خودت میبری تا آسمون...

یه دل دارم خدا داره زمین داره هوا داره

میونه دریای غمش کشتی و ناخدا داره

یه دل دارم ترک داره ترس و یقین و شک داره

رو بام برفیش همیشه یه دنیا بادبادک داره

یه دل دارم آتیش داره تو ابرا قوم و خویش داره

نه راه پس مونده براش نه طفلی راه پیش داره

یه دل دارم رقیب داره فراز داره نشیب داره

با اینکه آدم نشده کلی درخت سیب داره

یه دل دارم وفا داره یه طاقی از طلا داره

تو بهترین جاش یه دونه قصر و یه پادشاه داره

یه دل دارم نگین داره هوا داره زمین داره

تو دریای پر از غمش قایق و سرنشین داره

من براي تو مينويسم

براي تويي كه تنهايي هايم پر از ياد توست

براي تويي كه قلبم منزلگه عشق توست

براي تويي كه احساسم از آن وجود نازنين توست

براي تويي كه تمام هستي ام در عشق تو غرق شد

براي تويي كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است

براي تويي كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردي

براي تويي كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردي

براي تويي كه يك لحظه دوري ات برايم مثل يك قرن است

براي تويي كه سكوتت سخت ترين شكنجه ی من است