باران

ببار که بارش تو التیامی است

بر زخمهای کهنه ی دلم

 باران

 ببار که باریدن تو مرهمی است

 بر دردهای سینه ام

 و ترنم اشکهای تو

 روح خسته بیماری را از گونه هایم می زداید .

باران من تو را ناجی فریادها می دانم

 چرا که خیال سبز شدن را در روح خزان زده ی من می پرورانی

 و عطر طراوت و شادابی را در آسمان بی رنگ روح زندگی ام می پراکنی .

باران دوستت دارم ، چرا که تو مظهر هر پاکی و زیبایی در دنیایی .

بارش تو ، وصل تو ، مراد هر زمینی است .

ای باران ! بیا با من امشب ببار

 چرا که بارش تو گرمی محبت را در دلها شعله ور می سازد

 و آب را به گلوی خسته ام می رساند

 و قلبم را از آتش داغ جدایی دور می کند .

ببار

ببار

دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سـر من

عشق تو در دل نهــــان شد دل زار و تن ناتوان شـد

رفتی چو تیـــــر و کمان شد از بار غــــــــم پیکر من

می سوزم از اشتــــــــیاقت در آتشــــــــم از فراقت

کانون من سیـــــــــــنه من ســـــــودای من آذر من

بار غـــــــــــــم عشق او را گردون نیارد تحـــــــــمل

چون می تواند کشـــــــــــــیدن این پیـــکر لاغـر من

اول دلم را صفــــــــــــــــا داد آیینه ام را جــــــلا داد

آخر به باد فنـــــــــــــا داد عشق تو خاکســـــتر من

عشق، تصمیم قشنگی ست، بیا عاشق شو

 نه اگر قلب تو سنگی ست، بیا عاشق شو

 آسمان زیر پروبال نگاهت آبی ست

 شوق پرواز تو رنگی ست، بیا عاشق شو

 ناگهان حادثه ی عشق، خطر کن، بشتاب

 خوب من ، این چه درنگی ست ، بیا عاشق شو

 با دل موش ، محال است که عاشق گردی

 عشق، تصمیم پلنگی ست، بیا عاشق شو

 تیز هوشان جهان، برسر کار عشقند

 عشق، رندی است، زرنگی ست،بیا عاشق شو

 کاش در محضر دل بودی و میدیدی تو

 بر سر عشق، چه جنگی ست! بیا عاشق شو

 « مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز»

 صورت آینه زنگی ست، بیا عاشق شو

 می رسی با قدم عشق به منزل، آری...

عشق، رهوار خدنگی ست، بیا عاشق شو

باز گفتی تو که فردا!!! به خدا فردا نیست

زندگی، فرصت تنگی ست، بیا عاشق شو

کار خیر است، تأمل به خدا جایز نیست!

 عشق، تصمیم قشنگی ست، بیا عاشق شو

 تو پنهانی پس ِ پرده ی  نیازت ، تو دوست داشتن نمی دانی چیست

گفتم : تو ش‍‍‍‍ـيرين مني. گفتي : تو فرهـادي مگر؟
گفتم : خرابت مي شـوم. گفتي : تو آبـادي مگـر؟
گفتم : ندادي دل به من. گفتي : تو جان دادي مگر؟
گفتم : ز کـويت مـي روم. گفتي :تو آزادي مگـر؟
گفتم : فراموشم مکن. گفتي : تو در يادي مگر؟

اون روزا که تنها بودی گمشده ی دریا بودی
قایق تو شکسته بود تنت نهیف و خسته بود
فانوس دریایت شدم عشق اهوراییت شدم
گذشتتم از هر هوسی تا تو به مقصد برسی
اما به جاش تو بد شدی از من و عشقم رد شدی
به من یه پشت پا زدی تهمت نا روا زدی
اون روزا که تو جنگلا ترسیده بودی بی صدا
بین درختای بزرگ میون گله کل گرگ
گذشتم از جون خودم طعمه ی دشمنات شدم
با تیکه پاره های من روزای تو ساخته شدن
اما به جاش تو بد شدی از من و عشقم رد شدی
به من یه پشت پا زدی تهمت نا روا زدی

زان می ترسم که از دل آزردن تو
دل خون شود و تو در میانش باشی

دانی که به دیدار تو چونم تشنه؟
هر لحظه که میرود فزونم تشنه

من تشنه ی آن دو چشم مخمور تو ام
عالم همه زین سبب به خونم تشنه

پیش چشم خورشید
در مسیر باران
فصل بی برگی مرد
ذوب شد هیبت برف
کوه سرما پژمرد
پیش چشم خورشید
مهربان تر شد خاک
دلنشین تر شد دشت
چشمه جوشید از سنگ
باغ شد رنگارنگ
"در سراپرده ی گل"
بلبل آواز شکفتن سرداد
خواند از فصل بهارو باران
گفت از تاب و تب دلداران